4
Fakat sonra bir gün hastanede, iki ameliyat arasında bir
hemşire telefona çağırdı onu. Ahizeden Tereza'nın sesinin
geldiğini duydu. Gardan aramıştı. Çok sevindi Tomas. Aksiliğe
bakın ki, o akşam bir işi vardı, Tereza'yı ancak ertesi
gün buyur edebilirdi evine. Telefonu kapattığı an, kıza neden
dosdoğru eve gitmesini söylemedim diye kendi kendine çok
hayıflandı. Yapması gerekenleri iptal etmeye yetecek kadar
zamanı yok muydu sanki! Tereza'nın buluşmalarına kadar
geçecek otuz altı saat boyunca Prag'de ne yapacağını gözünün
önüne getirmeye çalıştı. Arabasına atlayıp sokak sokak
onu aramayı bile şöyle bir aklından geçirdi.
Ertesi akşam geldi Tereza. Omuzunda bir çanta sallanıyordu,
öncekinden çok daha zarifti. Koltuğunun altına kalın
bir kitap sıkıştırmıştı. Anna Karenin'di kitap. Keyfi yerindeydi,
hatta biraz fazla konuşuyordu denebilir. Tomas'ı şöyle
geçerken uğradığına inandırmaya çalıştı, denk düşmüştü de;
Prag'da yapacak bir işi vardı, belki de (bu konuyu pek açmadı)
iş arayacaktı.
Daha sonra yatakta yanyana, sevişme sonrası yorgun yatarken,
nerede kaldığını sordu ona Tomas. Gece olmuştu, kızı
arabayla kaldığı yere götürmeyi önerdi. Kız ne diyeceğini
bilemedi, şaşırmıştı, otel araması gerektiğini söyledi, bavulunu
garda bırakmıştı.
Daha iki gün önce, onu Prag'a çağırırsa kendisine tüm
yaşamını sunacağından korkmuştu Tomas. Bavulunun garda
olduğunu söyleyince, o bavulun içinde kızın bütün yaşamının
olduğunu anladı. Kız ona yaşamını sunacağı an gelinceye
kadar garda bırakmıştı bavulu yalnızca.
Evin önünde duran arabaya binip gara gittiler. Orada bavulu
aldı Tomas (büyük ve son derece ağırdı bavul), kızla birlikte
eve götürdü.
On beş gün, kıza bir kartpostal gönderip nasıl olduğunu
sormaya bile cesaret edemeyecek kadar kararsız kaldıktan
sonra nasıl olmuş da böyle ansızın karar vermişti?
Kendisi de şaşkındı. İlkelerine aykırı davranmıştı. On yıl
önce, karısından boşandığında, başkalarının evlilik kutlamaları
gibi o da boşanmasını kutlamıştı. Bildiği kadarıyla bir
kadınla aynı evin içinde, birlikte yaşayabilecek yaradılışta
değildi, ancak bekarken tam anlamıyla kendi kendisi olabiliyordu.
Yaşamını hiçbir kadının gelip de elinde bavuluyla içine
yerleşemeyeceği biçimde kurmaya çalışmıştı. Dairesinde
tek bir yatak olması bundandı. Yatak yeterince genişti gerçi
ama Tomas yattığı kadınlara yanında biri varken uyuyamadığını
söyler, onları geceyarısını geçe arabasıyla evlerine götürürdü.
Onu ilk ziyaretinde Tereza'yla yatmaktan alıkoyan
da nezle değildi. İlk gece geniş koltuğunda uyumuş, haftanın
geri kalan günlerinde de her gece arabayla hastaneye gitmişti.
Oradaki bürosunda açılır kapanır bir karyolası vardı.
Oysa bu defa kızın yanında uyudu. Ertesi sabah uyandığında,
hala uyumakta olan Tereza'nın elini tuttuğunu gördü.
Bütün gece elele mi yatmışlardı yoksa? İnanılacak gibi
değildi.
Kız uykusunda derin derin soluk alır ve Tomas'ın elini
tutarken (sımsıkı; elini kızın elinden kurtaramadı) o son derece
büyük bavul da yatağın kenarında duruyordu.
Onu uyandırmaktan korktuğu için elini elinden çekip
kurtarmaktan kaçındı ve daha iyi görebilmek için yavaşça
ondan yana döndü.
Tereza'nın üzeri katranlanmış sazdan bir sepete konulup,
nehir aşağı yollanan bir çocuk olduğunu bir kere daha
geçirdi aklından. İçinde bir çocuk barındıran sepeti dalgalı
bir nehirde başıboş bırakamazdı, değil mi? Firavunun kızı,
küçük Musa'yı taşıyan sepeti dalgalardan çekip almamış olsaydı,
ne Ahdi Atik ne de içinde yaşadığımız uygarlık olmayacaktı!
Antik Çağa ait birçok efsane, bırakılmış bir çocuğun
kurtarılmasıyla başlamaz mı? Polybus küçük Oedipus'u kanatlarının
altına almamış olsaydı, Sofokles en güzeİ tragedyasını
yazamayacaktı!
Tomas daha o zamanlar eğretilemelerin tehlikeli olduğunu
bilmiyordu. Eğretilemelerle oyun olmaz. Tek bir eğretileme
aşkı doğurabilir.
:::::::::::::::::
